طلبه نوشت
سقا

چهارشنبه 21 فروردين 1398

سقا

آن روز را به خاطر داری؟ با قد و قامت کودکانه ات سبوی آب را بردوش گرفتی و دوان دوان به سوی مسجد رفتی… نیمی از آب در کوچه و نیم دیگر بر شانه های نحیف اما پر هیبتت ریخت. تمرین می کردی آب آوری را یا چه؟!

​مادرت که حاضر نشد وارد خانه شود تا دردانه های رسول خدا (ص) اذن نداده بودند؛ فهمیدم تو چیز دیگری هستی.

گوشه خانه نظاره می‌کردم، وقتی قنداقه‌ات را تصدق سر حسین (ع) می‌چرخاندند. با خودم گفتم این خیلی فرق می کند.

آن روز را به خاطر داری؟ با قد و قامت کودکانه‌ات سبوی آب را بردوش گرفتی و دوان دوان به سوی مسجد رفتی… نیمی از آب در کوچه و نیم دیگر بر شانه‌های نحیف اما پر هیبتت ریخت. تمرین می‌کردی آب‌آوری را یا چه؟!

بعدها که بزرگتر شدی تعجب نکردم از اینکه جلوتر از حسین راه نمی‌روی؛ حرف نمی‌زنی.  تعجب نکردم که همیشه چند قدم فاصله داری و سرت پایین است. تو از بدو تولد مشق ادب می‌کردی در بارگاه ملکوتی سید الشهدا.

همین طوری اوج گرفتی و بالا تر رفتی تا شدی سقا؛ علمدار؛ سپهدار…

همین طوری وقت پرکشیدنت دور حسین قدر یک لشکر خالی شد.

دست های بریده ات بماند برای امضای امان‌نامه‌مان از جهنم. بال‌های آسمانیت را بوسه باران می‌کنم به رسم ادب، ای سردار باوفای حسین.
 

وبلاگ: نبشته‌های دم صبح

https://nebeshte.kowsarblog.ir/